Een fotoshoot bij mij is niet alleen foto's maken. het is even stilstaan bij een moment dat nooit meer terug komt.
Wat leuk dat je even de tijd neemt om mij vast een beetje te leren kennen.
Naast fotograaf ben ik ook de altijd vrolijke vriendin van tom, mijn vriend met wie ik samen woon in zwanenburg.
Ik ben een gevoelsmens en iemand die altijd de kleine momenten ziet. Als kind was ik altijd bang dat ik mooie, gezellige momenten zou missen.
Ik wilde overal bij zijn, niets laten voorbijgaan.
Misschien is dat gevoel nooit helemaal weggegaan.
Nu besef ik dat juist die kleine, ogenschijnlijk gewone momenten later het meest waardevol worden.
of het nu ochtend, middag of avond is, ik vind het heerlijk om te tafelen met lekkere hapjes en drankjes. het liefst ook met een zonnetje er bij want zeg nu eerlijk hier wordt iedereen toch gelukkig van.
Hi, ik ben Milena
Ik ben niet een geboren fotograaf dat kwam pas rond mijn 25e. Ik ben wel altijd bezig geweest met kinderen. al vanaf mijn 12e paste ik ochtenden en middaagjes op mijn buurjongens en meisjes.
liefde voor kinderen heb ik dus wel altijd gehad. vandaar dat het ook niet heel gek ik dat ik met heel veel passie elke fase van een kind vast wil leggen. En dan met namen de eerste paar weken van hun lven.
voor mij hoeft niet alles perfect te zijn. ik kan ook ontzettend genieten van de kleine momenten met mijn familie en vrienden.
Zonlicht, liefde en een beetje chaos
Weetjes over mij
ik kan moeilijk stil zitten | hou van de zon en het strand | IK GA GRAAG EEN DAGJE NAAR DE SAUNA | gek op spanje | nieuwe plekjes ontdekken over de hele wereld | gezelligheid | ik heb de opleiding pedagogisch medewerker en social work afgerond
No Guts no stories
Een midweek in april 2026 deed ik mee aan een documentaire workshop, gegeven door de geweldige fotografen van
Het heeft even geduurd voordat ik besefte wat deze workshop mij eigenlijk heeft geleerd.
Wat begon met een ijsbad. Even terug naar jezelf.
Twee dagen lang kreeg ik de opdracht om een bijzondere bakkerswerkplek vast te leggen, waar mensen met een verstandelijke beperking werken. Twee totaal verschillende dagen, waarin ik steeds meer ging kijken naar emoties, samenwerken en begeleiden. Maar vooral naar mezelf.
Waar krijg ik energie van?
En wat vermijd ik eigenlijk?
Twee geweldige coaches hebben mij hierin begeleid en vooral heel veel laten nadenken.
Ik kwam erachter dat ik ergens graag bovenop wil zitten. Alles wil zien. Niets wil missen. Maar juist daar zat mijn grootste les.
soms moet je een stapje terug doen.
Niet om minder betrokken te zijn, maar juist om de verbinding tussen mensen en hun omgeving zichtbaar te maken. Om niet alleen het moment vast te leggen, maar ook het verhaal eromheen.
Ik wil de wereld laten zien dat fotografie niet alleen draait om mensen vastleggen. Er is zoveel meer te ontdekken als je de tijd neemt. Als je observeert. Als je even afstand neemt en kijkt naar wat er werkelijk gebeurt.
Want door het leven worden mensen gevormd en getekend.
En ik besef me steeds meer dat ik juist dat wil laten zien, de persoon achter het beeld. De liefde, de levenservaringen, de kleine momenten en de interactie met de mensen en de wereld om hen heen.
Misschien is dat wel precies waarom ik geen genoeg kan krijgen van fotografie.
Omdat er altijd meer te zien is dan wat je in eerste instantie ziet.
Nieuwsgierig... ik?
jaa eigenlijk wel. en niet een beetje ook. maar dit heeft mij gebracht waar ik op dit moment sta. Ik ben altijd al nieuwsgierig geweest naar mensen.
Naar wie ze zijn, hoe ze zich voelen en wat er achter een blik of een klein gebaar zit.
Ik vind het bijzonder hoe veel er gebeurt in de kleinste momenten, als je er echt de tijd voor neemt om er naar te kijken.
bedankt voor het lezen van mijn verhaal,
nu jullie mijn verhaal een beetje kennen hoop ik ook dat ik jullie verhaal mag leren kennen en hier een prachtige reportage van mag maken.
Liefs,
Milena
